Ditmaal een bericht vanuit Hampi. Een zeer rustig plaatsje met een mooi en uniek landschap. Later meer over deze plaats die op de werelderfgoedlijst staat.

Allereerst terug naar vorige week. Vanuit Madikeri zijn we nog een ochtend naar een olifantenbejaardentehuis getrokken. Deze olifanten heb hard gewerkt in hun jongere jaren en mogen nu rustig genieten van hun oude dag... Najha, rustig, zijnde een toerischte attractie. Als toerist (ook veel Indiers komen hier op af) kun je onder andere een ritje maken en ze wassen, met de nadruk op hoe meer je betaalt hoe meer je mag. Tijdens het wassen van de olifanten werd ik nog vereerd met een 'blessing', oftewel de olifant was zo aardig om me met zijn slurf nat te spuiten.

De volgende dag zijn we afgereisd naar een gebied wat door de Indische overheid geschonken is aan Tibetaanse vluchtelingen. Hier werden we bij het eerste guesthouse geweigerd omdat we geen special permit hadden. Officieel dien je toestemming aan te vragen om in dit gebied te mogen verblijven, dit moet echter enkele maanden van te voren in Delhi geregeld worden. Gelukkig zijn de gevluchte Tibetanen erg aardige mensen en belden ze naar een ander guesthouse wat doorgaans niet zo in de bureaucratie verwikkeld zit. Hier konden we wel een kamer krijgen, maar natuurlijk off the record. Richard was inmiddels bezweken onder het Indische eten, of misschien was het de plaatselijke Coorg-regio specialiteit, varkens- en lamsvlees. In iedergeval, een dag op bed liggen, met een wc binnen handbereik, was beter voor deze jongen dan wat dan ook. Gelukkig was ik niet geslachtoffereerd, en kon ik een paar zeer indrukwekkende tempels bezoeken. Veel kleuren en grote gouden Boeddha's. Later op de dag, nadat Richard wat aangesterkt was, zijn we een klein rondje gaan lopen. Op de weg terug, bijna bij ons guesthouse, werden we gewenkt door een paar monniken. Of we even ons schuil wilden houden in het internetcafe omdat de politie binnen aan het eten was. Het was maar beter dat ze ons niet zouden zien, om geen argwaan te trekken en te voorkomen dat ze naar onze special permit zouden vragen. Nu kwamen die borden die langs de weg stonden weer in me op, met de waarschuwing dat het verblijven in dit gebied zonder special permit gestraft wordt met 5 jaar cel... Dat zou mijn reis onprettig lang verlengen...

Gelukkig verliet de politie het guesthouse al snel en konden we veilig naar binnen. Pfff...

De volgende dag zijn we maar snel verder getrokken, dit keer Mysore. Weer een miljoenenstad, en dat was te merken ook. Vooral aan de lastige riksha drivers en kerels die ons wel naar een goed hotel zouden brengen, om een commissie op te strijken voor zichzelf natuurlijk. Gelukkig kon ik mijn negeer-en-wijs-de-irritante-Indier-af-skills nog uit de doeken halen. In deze stad heb ik een heuvel bezocht, uniek in een plat landschap dus natuurlijk een tempel waard en een heiligverklaring, een immens groot en gedetailleerd paleis van een Maharaja en een halve dag totaal fitloos en lichtelijk ziek op bed gelegen. Richard heeft de Indische cultuur geproeft op de kartbaan, helaas heb ik deze zeer uitzonderlijk unieke ervaring aan me voorbij moeten laten gaan.